Recent

2016

 

Wachten

 

een vrouw wacht op de trein
de laatste trein
vreemd
waar wil ze zo laat heen

de wind wakkert aan
de vrouw zit ongemakkelijk
trekt haar knieën op en rilt

de vrouw is jong en mooi
schoonheid is een schil waarin
wie weet welke wereld woont
misschien het besef
dat de puzzel
nooit zal kloppen
dat misschien
steeds stukjes ontbreken

ze twijfelt
is onrustig
is de trein te laat?
heeft ze zich vergist?

wolken stapelen de hemel dicht
de jonge vrouw kijkt somber
en wacht

vanuit de verte
klinkt stil
dan geleidelijk luider 
de dwingende cadans
van een aanrijdende trein
dodeskadén, dodeskadén, dodeskadén
dodeskadén

ze verbijt haar ongeduld

nog even

de trein schuurt de laatste bocht in
de machinist ziet het signaal

plots
een jonge vrouw  
gehurkt op de rails

 

hun blikken kruisen

de machinist slaat verbijsterd
op de noodrem

de trein krijst verder over de sporen

catastrofaal stipt
brengt de trein
pijn
vergeving
verlossing
voltooiing….

 

stil schuiven mensen aan
een bloem
de groet aan een glanzende kist
een omhelzing

wie kan haar ooit vergeten?
vergeven?

want  wie heeft
wat
waarom beslist?

was het heimwee
diep onzegbaar verdriet
verwarring ?

hoeveel werelden kan
een enkele trein
stuk rijden?

 

leven is een luchtbel
zweven tussen hel en heel zijn

 

 

Ont…waak

’s morgens
kom ik
uit
mijn sluimer
tot leven

schud mijn haar
wat er van rest
tenminste
 
rek me uit
strijk als fiere woerd
mijn borstharen glad

ontrol mijn tong
naar de bloem
die
aan de spiegel ontspringt
en waarin ik
mezelf herken
de vlinder

 

 

gelijkt

Zeg pap
vroeg mijn zoon
       ondertussen zelf ook vader
pap
mag jouw overlijdensbericht
je doodsbrief
op facebook

op facebook!!! dacht ik toen
wat nu?
op fakebook zeker
maar och
wat doet het ertoe
ik maak het zelf niet
meer mee

tuurlijk
zei ik nonchalant en bedacht

ik heb een goed leven gehad
geen ruziemaker
we leven nog
in een vrij land

ja waarom niet
dan kunnen ze me “leuk vinden”
zei ik
en als het zover is
zorg jij dan voor een opwekkende mededeling
dacht ik

je weet nooit waar het goed voor is
en glimlachte mijn eindigheid weg

tja
postuum leuk bevonden
mij is het gelijk
leuk in lijk
het doet me wel

...wat?

 

Gesponnen

spinnen
beminnen
de herfst
oogsten resten van de zomer
een verdwaalde vlinder
een domme bij of wesp
of
ons
in natte webben
wij hebben ze niet
graag in onze haren
die kleverige draden
nog erger zijn die vette lijven
midden in het web
weg
met die
spinnerij

 

 

September 2015

luchtig

 

alleen in de zon op je rug
een grassprietje in je mond
boven spant de blauwte bezeild door zomerwolken

je bent zalig 
en nietig

maar hoe gering
het gewicht van een wolk

hoe groot
s
ZELF
als wolk?

hoe zelf zweven
      overschaduwen

ongeveer zesentwintig sextiljoen moleculen ben je
stel: allemaal water
dat is op wolkse wijze
acht-honderd-duizend kubieke meter damp
een wolk van 250 meter doormeter en twintig meter dik

zo tel je mee
je bliksemt of beregent
je sleept een enorme schaduw over het land
of
zeilt argeloos op grote hoogte door de lucht

het grassprietje smaakt nietig

dag collega’s
cirrus, stratus, cumulus en nimbus

het ga ons goed

 

Augustus 2015

 

Alles heeft zijn tijd

alles heeft zijn tijd
zegt prediker
alles heeft zijn uur,
alle dingen onder de hemel hebben hun tijd.
er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven,
een tijd om te planten en een tijd om wat geplant is te oogsten.
een tijd om te doden en een tijd om te genezen,
een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen.

wij hebben prediker achter ons gelaten
of bijgeschaafd en afgeschuind

versterven
hoeft niet meer
er is van alles
we moeten niet tevreden zijn
met weinig of te weinig
dat heeft zijn tijd gehad

en het lot van hen die
op de verkeerde plaats
het verkeerde moment
in een verkeerde gender
geboren zijn

misschien heeft alles
helemaal zijn tijd niet
misschien is verkondigde waarheid
geen waarheid

of heeft zij haar tijd gehad
en zijn wij
die heilige boeken
zat

 

Juni 2015
Enkele dichtjes uit de losse pols:

giraffes

statig op hoge benen schrijden ze
met hun zachte ogen kijken ze
naar

verse blaadjes

mooie ogen kunnen meedogenloos
vanuit de hoogte
neerkijken

giraffes hebben iets wat anderen niet hebben
giraffes hebben méér

zijn giraffes bezitterig?
zelfvoldaan?

giraffes geven niets prijs
moeten veroverd
trekken hun stilleto’s geraffineerd
uit
en niet alleen dat

leggen zich neer
hun hooghartigheid
af
en niet alleen dat

toch zijn ze gewoon
mensen als jij
en ik iets minder

giraffe zijn is
zijn
iets meer zijn

 

 

Het wonderste

het wonderste
is

alles bestaat
er is niets
dat niet is

alles is vol, geest, verstand, ziel
ieligheid, bewustzijn
wat we bedenken

ook de mens
vooral de vrouw
het bewustzijn van de vrouw
zit overal
in haar

en bij de man
tussen de oren
en zo….

zegt zij: “ich bin von kopf bis füssen…”
hijgt hij: “auf liebe eingestellt…”
“nee” zegt zij “ungestellt”

wat
als we de hemel
voorbij vliegen
er niet meer in geloven
dan wacht
alleen

de zieligheid van het
nietS

tsch

zwijg !

 

 

 

 

 

 

Moederdag

(herwerkt sept 2015)

dag moeder
je bent niet meer
je kon niet tegen afgang
tegen verliezen
jij was sterk
en wat hard

‘hoe mooi mijn moeder stierf’
precies zoals je het wilde
alléén
helemaal alléén
zonder getuigen
zonder ons
plots
uit ons bestaan verdwenen

eigenlijk wilde je
prinses, politica of ster worden
groots leven
je had niet gekozen
waar je wieg stond
om ver van huis in de oorlog te bevallen
tja de wil van de man
adolf toch!

en die andere man
mijn vader
die heeft
toen hij stierf
jou alleen gelaten

jij hebt het hem nooit vergeven

je kende geen gelatenheid
alleen verlatenheid
die wreed aan je vrat

dag moeder
het zij zo

ieder sterven is ultiem

helaas
mis ik je...

 

 

Sterven is straf

met de glimlach op de lippen
ontslapen
sterk

de ogen met een twinkeling voorgoed
sluiten
ongelooflijk

vreugdevol heengaan
onweerstaanbaar

zo sterven is straf
ultiem

zomaar uit het bestaan
afgeschoten
onthoofd
verongelukt
gecrepeerd
pover

doe iets uiterst
met stijl
karakter
doodsverachting
straf

overdenk uw uitersten
vergeet niet
oefening baart kunst
misschien
is jouw sterven
nog verre
van
af

graf

 

 

 

misverstand

achter hoge kerkdeuren
kleurt wierook in glasramenlicht
dansen kazuifels liturgie en vrede
verzacht orgelmuziek verdriet tot troost

je bent jezelf niet meer
godsvolk, schaapje in zondagssamenhorigheid
je laat het zondag licht
diep in je hart schijnen

tot rechts vóór je
in een milde zonnestraal
vroom eenvoudig en kuis
je zondagsmiss
je naar ander hoger en beter doet verlangen
het heiligste kruis en klokkengelui

ohh
dorstig hertwater
onder moeder maria bescherming

 

--------------------------

Maart 2014
- diverse blikken op benen
- beklemmend (reflecties bij oorlogsbeelden) enerzijds
- luchtig met woorden spelen....anderzijds

 

 

De benen nemen

 

Meisjesbenen kunnen
moederbenen worden
zonder veel liefde, zonder veel man
dat kan.

Oorlog kan meisjesbenen tekenen
soms weet een man daar nog van.
Soms was hij niet meer
dan een enkele keer.

Schande
blijft
helaas
een heel leven

aan het meisje kleven.

 

 

kuitschieten

 

ooit droomde ik van mooie kuiten
haar
juweel
en de boerenbuiten

de benen
nam ze

nu kan ik
alleen naar
alles fluiten

 

Gedichtendag 2014

Respectievelijk voorgedragen en ge'QR'd.

 

getuigen is

ik wist het
zíj had het licht gezien

het was een warme zomeravond
zij stamelde iets over het einde der tijden
de acopalyps of zo
en nog andere dingen
een metaformose van een cafastrotale omvangelijkheid

even bleef ze geheimnisvol stil

alleen de ontvankelijken zullen het rijk trinnenbeden zuchtte ze
voor hen die niet gevolen zal het gemeen zijn en geknars van danten
daden worden op de scheegwaal gelegd en afgewogen

ik geloofde op slag
en wist dat de vier herauten op paarden het einde zouden afkondigen
maar vooral dat zij de engel was die uit de hemel was afgedaald

ik aanschouwde haar mysterie zodat onverhoeds iets in mij ontwaakte
en ik me in de oneindige diepte van haar verrukkelijke persoonlijkheid verloor….

het was een warme zomeravond
zij stamelde iets over het einde der tijden de acopalyps of zo
en
kan ik u met deze doorwen een pleziertje doen

graag
u mag hier helemaal vertoeven
kan ik u iets persoonlijks aanbieden?
want het is een zarme womeravond!

we kunnen samen iets drinken

ik heet wil
en u, lilith?
jahevo of zo?

ze lachte
JAaa

JAHÉ ZOooo

 

 

Verwonderlijk

wonder het gemak
waarmee we ons in het nu nestelen

vergane eeuwigheden ver achter ons
voor ons het leegland: de toekomst

wij zijn thuis in het nu
drentelen met teveel in het stuifmeel
van de bloem van de tijd
die wacht op bestuiving
met ons lijk

 

 

 

Twee bedichte kunstwerken. Waren tot 29 september 2013 in het echt te zien op de tentoonstelling 'Beeldig Hof ter Saksen 12' in Haasdonk.

Zonder titel

 

 

 

 

naar gelijknamig werk van :
Hans Lemmens

ik ben de pedofilofaag
de enige de echte
ik jaag op
knapenschenders

 

ik spies ze
bijt ze de strot
‘t liefst zie ik ze
kapot

 

soms maak ik ze onklaar
pak ze in hun wol
en voor de lol
ruk ik ze
als straf
penitent hun titels af

 

Death of a crusader

 

naar gelijknamig werk van :
Bart Van Dijck

allé hak maar
hak maar
op me in

 

maak mij maar af
en graaf mijn graf
kerf in de stam van deze ceder:
hier ligt a dead crusader

 

laat me bidden
tot Mijn God
straks ben ik dood
Hij is groot

 

ik ben hakklaar
hak maar
Allah akbar

 

 

Hieronder Tegenstroom en Hosanna; mijn bijdragen op Boezeming van 14 feb. 2013.
Maar voorgedragen zoveel beter dan gelezen..

Tegenzin

een meermin
zwemt in de zee
nooit met de stroming mee
maar er tegen in

 

zodat haar prachtige haar
golft daar
waar het hoort te golven
over haar schouders
rond haar borsten
tot net over haar
schubbenstaart

 

want bij een zeemeermin
is alleen haar
hoofd behaard


Hosanna

hos Johanna uitverkoren
in de hemel op een kemel
de kemel van drie koningen
de hemel van drie honingen

heinde verre koedoe bokken
huppelen mee op zebrasokken
naar Johanna
haar savanna
waar haar zachte bedding wacht
oh Johanna
wees mijn manna

griffioenen oogsten zoenen
uit de mooiste vrouwenschoenen
lieve kinders
eten vlinders
uit het lichtste van de lucht
ja Johanna
kijk en zucht

lentefrisse bloemkelkblaadjes
lucide frêle spinseldraadjes
myriaden druppels dauw
tintelen Johanna
kom toch gauw
want dieprood als karmozijn
wacht ons zalig samenzijn

amoureuze overuren
muizenvolle voorraadschuren
blijf Johanna
in Havanna
deze aller-langste nacht
hos Johanna
oh zo zacht

hos Johanna zo volkomen
op een kemel in de hemel
de kemel van drie honingen
de hemel vol beloningen

 

 

Mijn nieuwe bundel 2011-2012 "Té scheutig" vindt u in pdf onder de rubriek tekst
of als u hier klikt(té scheutig)

Laatste creaties,
af of onderweg...

Laatst geschreven of herschreven teksten,
chronologisch.

 

Driekoningen (04 feb 2012)
Werklijkheidi (21 feb 2012) laatste versie van stroom en drang
Stroom en drang (25 jan 2012)
Tegenstroom (14 jan 2012)
Plant en leed (18 dec 2011)
Bekoorwoorden (17 dec 2011)
Hosanna (15 nov 2011)
Prins Ypieel (19 oktober 2011)
Bizonder (20 sept 2011)

 

Oude versies

Hallal

Vrijheidsrijder

Vrij vers



vorige teksten staan in mijn bundels
zie TEKST

 

 

 

 

home