home

 

2016

 

Wachten

 

een vrouw wacht op de trein
de laatste trein
vreemd
waar wil ze zo laat heen

de wind wakkert aan
de vrouw zit ongemakkelijk
trekt haar knieën op en rilt

de vrouw is jong en mooi
schoonheid is een schil waarin
wie weet welke wereld woont
misschien het besef
dat de puzzel
nooit zal kloppen
dat misschien
steeds stukjes ontbreken

ze twijfelt
is onrustig
is de trein te laat?
heeft ze zich vergist?

wolken stapelen de hemel dicht
de jonge vrouw kijkt somber
en wacht

vanuit de verte
klinkt stil
dan geleidelijk luider 
de dwingende cadans
van een aanrijdende trein
dodeskadén, dodeskadén, dodeskadén
dodeskadén

ze verbijt haar ongeduld

nog even

de trein schuurt de laatste bocht in
de machinist ziet het signaal

plots
een jonge vrouw  
gehurkt op de rails

 

hun blikken kruisen

de machinist slaat verbijsterd
op de noodrem

de trein krijst verder over de sporen

catastrofaal stipt
brengt de trein
pijn
vergeving
verlossing
voltooiing….

 

stil schuiven mensen aan
een bloem
de groet aan een glanzende kist
een omhelzing

wie kan haar ooit vergeten?
vergeven?

want  wie heeft
wat
waarom beslist?

was het heimwee
diep onzegbaar verdriet
verwarring ?

hoeveel werelden kan
een enkele trein
stuk rijden?

 

leven is een luchtbel
zweven tussen hel en heel zijn

 

 

Ont…waak

’s morgens
kom ik
uit
mijn sluimer
tot leven

schud mijn haar
wat er van rest
tenminste
 
rek me uit
strijk als fiere woerd
mijn borstharen glad

ontrol mijn tong
naar de bloem
die
aan de spiegel ontspringt
en waarin ik
mezelf herken
de vlinder

 

 

gelijkt

Zeg pap
vroeg mijn zoon
       ondertussen zelf ook vader
pap
mag jouw overlijdensbericht
je doodsbrief
op facebook

op facebook!!! dacht ik toen
wat nu?
op fakebook zeker
maar och
wat doet het ertoe
ik maak het zelf niet
meer mee

tuurlijk
zei ik nonchalant en bedacht

ik heb een goed leven gehad
geen ruziemaker
we leven nog
in een vrij land

ja waarom niet
dan kunnen ze me “leuk vinden”
zei ik
en als het zover is
zorg jij dan voor een opwekkende mededeling
dacht ik

je weet nooit waar het goed voor is
en glimlachte mijn eindigheid weg

tja
postuum leuk bevonden
mij is het gelijk
leuk in lijk
het doet me wel

...wat?

 

Gesponnen

spinnen
beminnen
de herfst
oogsten resten van de zomer
een verdwaalde vlinder
een domme bij of wesp
of
ons
in natte webben
wij hebben ze niet
graag in onze haren
die kleverige draden
nog erger zijn die vette lijven
midden in het web
weg
met die
spinnerij

 

 

terug