VRIJ VERS

Goesting tintelt in de dauw
ik wolk haar gezicht in het hoge blauw   
en de glans van haar mond in papaver

Ik lees in de wenk van haar ogen
van alles met haar te mogen
te hooi, te gras of beschaafder

Nu ze hier in mijn armen is
weet ik echt hoe ik haar mis
en dat mijn eega veel braver
is.

 

terug recent